آمد خیال خوش که من از گلشن یار آمدم           

                                                 در چشم مست من نگر کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم هم دایه هستی منم 

                                                   بالا منم پستی منم چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم با روح دمساز آمدم 

                                                    برگشتم و باز آمدم بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی دادم بده داد آمدی 

                                                    گفتا بدید و داد من کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو هم گلشن و هم آب

                                             توچندین ره از اشتاب تو بی کفش و دستار آمدم

خندان درآ تلخی بکش شاباش ای تلخی

                                               خوشگلها دهم گرچه که من اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج کالصبر مفتاح الفرج

                                                       هر شاخ گوید لاحرج کز صبر دربار آمدم

ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا ای عیسی پنهان شده بر طارم مینا بیا

ای تو دوا و چاره ام نور دل صد پاره اماندر دل بیچاره ام چون غیر تو شد لا بیا

نشناختم قدر تو من تا چرخ می گوید ز فندی بر دلش تیری بزن دی بر سرش خارا بیا

ای خسرو مه وش بیا ای خوشتر از صد خوش بیا ای آب و ای آتش بیا ای در و ای دریا بیا

عزیز من بهار من بازم بمون کنار من

دلم میخواد نگات کنم،ناز دلم صدات کنم

بهت بگم دوست دارم،دوست دارم یه عالمه

اگه همش با تو باشم بازم کمه بازم کمه

چشمای نازت مونده به یادم طاقت دوریتو من ندارم

تنگ غروبه دلم گرفته ، چشمای نازت منو گرفته

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجتست             چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجتست

جانا به حاجتی که ترا هست با خدا                     کاخر دمی بپرس که ما را چه حاجتست

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم                       آخر سوال کن که گدا را چه حاجتست

ارباب حاجتیم و زبان سوال نیست                        در حضرت کریم تمنا چه حاجتست

Güzelim yürekten bağlıyam sana
Eziyet eder mi seven sevene
Yandırdın kalbimi aman
Ay kaşları keman
Bu derdime inan yar
Sensiz yaşayabilmerem
Ey sevgili canan Bu derdime inan

 Ne yazý, ne kýþý bekler
Bu kalp bir seni özler
Vur hadi durma
Senin bu izler

Bu kalp bir sende titrer
Bana sen lazýmsýn

 
Sene Baxaydim gul uzune,Meni sevirsenmi,onu bileydim
Goreydim uzaqdan,O saclarini
Qaranliq gecede ay kimi parlayan o gozlerini
Esideydim ne olardi o sozlerini,
Senincun Bir Pervanetek yana bileydim
Bir anliq da olsa sene toxuna bileydim
Esideydim sesini,gulusunun ahengini
Duyaydim Istilyini,Sevgi duyaydim

Əgər sevirlərsə onlar heç vaxt ayrılmazlar, onları heç bir qüvvə ayıra bilməz. Əgər bir sevginin axırı ayrılıq oldusa heç o sevgi olmayıb demək. Sevənləri heç kim ayıra bilməz. Əgər onlar bir-birilərini həqiqətən seviblərsə,onların ruhları da bir-birilərini sevəcəkdir, heç vaxt ayrılmayacaqlar.

آنچه در سكوت شكوفا ميشود يكي ديگر از استعدادهاي بشر است ،

 استعدادي كه از او موجودي جادويي مي سازد ...

دون خوان

آمد بهار جان‌ها ای شاخ تر به رقص آ

چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ

چوگان زلف دیدی چون گوی دررسیدی

از پا و سر بریدی بی‌پا و سر به رقص آ

طاووس ما درآید وان رنگ‌ها برآید

با مرغ جان سراید بی‌بال و پر به رقص آ

كاش بر ساحل رودي خاموش ، عطر مرموز گياهي بودم

چو بر آنجا گذرت مي افتاد ، بسراپاي تو لب مي سودم

كاش چو نواي شبان مي خواندم ، بنواي دل ديوانه تو

خفته بر هودج مواج نسيم ، مي گذشتم ز در خانه تو

آنچه كه هستی هديه خداوند به توست ،

آنچه كه ميشوی هديه تو به خداوند است ،

پس بهترین هدیه باش !

Gitme kimsesizim ben, kal sana gurban

Ömürlük hemdemim ol sana gurban

Benimle tatlı konuş benimle tatlı gül

Dökülsün dudaklarından bal sana gurban 

Gitme uzaklara kal, kal sana gurban 

Bu dilsiz ağızsız lal sana gurban 

Aman düşmesin kalbine başkaları

Yanağında kara ben sana gurban 

تو کدوم کوهی که خورشید از تو دست تو می تابه

چشمه چشمه ابر ایثار توی سینه تو خوابه

تو کدوم خلیج سبزی که عمیق اما زلاله

مثل آینه پاک و روشن مهربون مثل خیاله

تو به قصه ها شبیهی ساده اما حیرت آور

شوق تکرار تو دارم وقتی می رسم به آخر

Sen gencligimin büyük parcasi
Sen gencligimin anami
Biz neler neler yasadik beraber
Kalin bir roman kitap gibi

عاشقي عاشق باش و دوست داشتن را دوست بدار 

 از تنفر متنفر باش و به مهرباني مهر بورز ،

با آشتي ، آشتي كن و از جدايي جدا باش .

روزها مثل بادبادكي در ميان دستان پر از شيطنت روزگار به سوي ابديت سرازير مي شوند . وقتي باران با تبسمش مهرباني را به غنچه آموخت نگاه تو اولين نوري بودي كه برق شيشه را آينه كرد . تا امروز همواره به اين مي انديشيدم كه روزها را با تو سپري كردم ولي اينك به يقين مي توان تو را در ذهن زندگي همسفر سال ها خواند . دست به دست تو از رودخانه زندگي جاري شدن چه حكايت عجيبي است . من همواره اين تمناي قلبي را در محراب عبادت ستايش ميكنم و سال هاي سال فقط با تو مي توان خواند كه

                                       تا شقايق هست زندگي بايد كرد

کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب

وان حدیث چو شکر کز تو شنیدم همه شب

گر چه از شمع تو می​سوخت چو پروانه دلم 

گرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب

شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می​بست

من چو مه چادر شب می​بدریدم همه شب

جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می​لیسد

من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب

سینه چون خانه زنبور پر از مشغله بود

کز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب

دام شب آمد جان​های خلایق بربود

چون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب

چون رود جاری باش خاموش در شباهنگام

نترس از تاریکی اگر در آسمان ستاره ایست

تو نورش را بازتاب و اگر ابری گذر کرد از آن بالا

یادآر که از آب است ابر همچون رود

پس آنان را نیز با شادمانی بازتاب

 مانوئل باندیرا

Hüsnünü gördükcə dilbər, ruzigarım xoş gecir

Vəslinə çatdıqca halim ey nigarım xoş gecir 

Göstərəndə ol günəş simani hər dəm aşiqə

Hər iki aləm olar sanki baharım xoş gecir 

Qaşların bənzər hilalə, surətün bədrə, gözəl

Bu hilalə, bədrə baxdıqca, mədarım xoş gecir

gozlarin aldi mani
kamanda saldi mani
getma getma gal gozal yar
getma getma gal

anamndir goimain
yar gozdan saldi mani
getma getma gal gozal yar
getma getma gal

gurbanam gal gozuna yar
nazlama gal gozuna yar
ena surma chakibsan
ievlar ena gozuna yar
getma getma gal gozal iar
getma getma gal

پرنده ی قشنگ من اگه بیایی بهار میاد ؛
برای این شکسته دل تو سینه باز قرار میاد ،
ستاره ها پایین میان دوباره باز سحر میشه ؛
از آسمون و از زمین به من میگن که یار میاد

وقتی که من عاشق شدم با همه بود و نبود
تو خواب و تو بیداریام نقش دو تا چشم تو بود
من همه جا کنار تو سایه به سایه کو به کو
آئینه ای که دم به دم با تو نشسته مو به مو

تو جونمی تو عشقمی ، قشنگ ترین بهانه ای
برای زنده بودنم تو بهترین نشونه ای ،
تو بهترین دلیل دل برای بودنم شدی ،
نبودی از تنم جدا تو پاره تنم شدی

فرناز تولدت مبارك  

من همه دار و ندارم همه گلهاي بهارم
دل پاك و بي قرارم همه را همه را
به نگاه چشم زيباي تو مي بخشم يار

من همه هفت آسمان را همه پيدا و نهان را
هم زمين و هم زمان را همه را همه را
به تبسم هاي شيرين لبت مي بازم يار

من تمام عاشقان را  همه ي دل خستگان را
خوشه ي ستارگان را همه را همه را
به شب يلداي گيسوي تو مي خوانم يار

معني سرخ غروب و همه گفته هاي خوب و
هرم شبهاي جنوب و  همه را همه را
به طلوع روشن صبح تو مي بخشم يار

من همه دستاي پاك و همه اعتبار خاك و
ظهر و سينه ي هلاك و همه را همه را
به وجود سبز و پر بار تو مي بازم يار

همه را مي بخشم همه را مي بازم
من برايت قصه ها مي سازم
من به سوي عشق تو مي تازم

اى بهار سبز و تر شاد آمدى    وى نگار سيمبر شاد آمدى

درفكندى در سر و جان فتنه اى اى حيات جان و سر شاد آمدى

از بر سيمين تو كارم زر است   اى بلاى سيم و زر شاد آمدى

پاى خود بر تارك خورشيد نه   اى تو خورشيد و قمر شاد آمدى

   مهران تولدت مبارك   

به عشق تو گرفتارم ،در اين دنيا تو رو دارم

تو رو تا جون به تن دارم ، ديگه تنها نمي زارم

من قصه گوی عشقم تو بهترین کلامی

 قشنگترین خیالی که هر نفس باهامی

وقتی تویی کنارم آسمون آبي رنگه

 میام به دیدن تو دنیا با تو قشنگه

 برای دیدن تو دست می گیرم فانوس ماه

طلسم راهو می شکنم می گزرم از  شب سیاه

 به گوش کوه و در و دشت

 اسمتو فریاد می زنم  تا هر جا هستی بشنوی

 که تنها عاشقت منم

برای  دیدن تو ثانیه هارو می شمرم 

 برای دیدن توکه شهسوار عشقی

 ثانیه ها رو میشمرم من از یه دنیا دل می برم

بت بی‌نقش و نگارم جز تو یار ندارم

تویی آرام دلم ، مبر ای دوست قرارم

هوسی نیست جز اینم جز از این کار ندارم

تو مرا پشت و پناهی ز تو آراسته کارم

که در این عهد چو تیرم که بر این چنگ چو تارم

ز طرب چشمه روان کن به سوی باغ و بهارم

گر تو پنداری به حسن تو نگاری هست نیست     

                                    ور تو پنداری مرا بی‌تو قراری هست نیست

ور تو گویی چرخ می‌گردد به کار نیک و بد 

                                     چرخ را جز خدمت خاک تو کاری هست نیست

سال‌ها شد که بیرون درت چون حلقه‌ایم

                                    بر در تو حلقه بودن هیچ عاری هست نیست

 

هم صدای خوبم بخون تا بخونم

عمر من تو هستی بمون تا بمونم

تو آن ماهي كه در گردون نگنجي           تو آن آبي كه در جيحون نگنجي

تو آن دري كه از دريا فزوني                 تو آن كوهي كه در هامون نگنجي

چه خوانم من فسون اي شاه پريان          كه تو در شيشه و افسون نگنجي

تو ليليي و ليك از رشك مولي                  به كنج خاطر مجنون نگنجي

ben sana mecburum bilemezsin
adını mıh gibi aklımda tutuyorum
büyüdükçe büyüyor gözlerin
ben sana mecburum bilemezsin
içimi seninle ısıtıyorum

دل شيدا

شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم
                                               شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم
دل شیدا حلقه را شکند تا برآید و راه سفر گیرد
                                         مگر یک دم گرم و شعله فشان تا به بام جهان بال و پر گیرد
خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله‌ور شدنت در شبانگاهی 
                                               به بزم غم دیدگان تری جان پرشرری شعله آهی
بیا ساقی تا به دست طلب گیرم از کف تو جام پی در پی 
                                          به داد دل، ای قرار دلم، نوبهار دلم، می رسی پس کی؟

 صنما تو همچو شيری           من اسير تو چو آهو

به جهان که ديد صيدی           که بترسد از رهايی

                                                                                            ۸۴.۱.۲۴

Mehebbet aşiyanımdır ona sadık galar könlüm
Deniz tek çağlayar her dem bulutlar tek dolar könlüm
Düşer tufanlara bazen eğilmez esse de yeller
Çınar tek yollar üstünde durup saye salar könlüm
Senin sensizliğin canan meni bi-ihtiyar etti
Sınığ bir ney gırığ bir saz dutup daim çalar könlüm
Uçar gartal kimi dalar başında yurt salar her dem
Demadem intizar gözler kimi fikre dalar könlüm

Buludlar agladi bu gun sevincden
Qorxmadim yagisdan,esen kulekden
Payimi tutaraq gulden-cicekden
Yarimla goruse geldim bu gece
unya gozlerimde nura boyandi
Qelbimde bir sirin duygu oyandi
Arxamca gor nece gozler boylandi
Yarimla goruse geldim bu gece
Bu gece ellerim goye toxundu
bu gece ulduzlar ovcuma qondu
Bu gece gor nece negme oxundu
Yarimla goruse geldim bu gece

بارونو دوست دارم هنوز چون تو رو یادم میاره

حس میکنم پیش منی وقتی که بارون میباره
                            

با تو من با بهار مي رويم

با تو من در عطر ياسها پخش مي شوم

با تو من در شيره هر نبات مي جوشم

با تو من در هر شكوفه مي شكفم

با تو دريا با من مهرباني مي كند

با تو سپيده هر صبح بر گونه ام بوسه مي زند

با تو نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي كند

با تو همه رنگهاي اين سرزمين را آشنا مي بينم

با تو همه رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي كنند

در شگفتم كه سلام آغاز دیدار است ولی در نماز پایان است !؟

شاید این بدین معنی است كه پایان نماز آغاز دیدار است

Bu gala daşlı gala

Dağlara çem düşende
Bülübüle gam düşende
Ruhum bedenden oynar
Yadima sen düşende

Bu gala daşlı gala
Çıngıllı daşlı gala
Korkıram yar gelmeye
Gözlerim yaşlı gala

Kızıl gül olmayaydı
Sararıp solmayaydı
Bir ayrılık bir ölüm
Heç biri olmayaydı

Bu gala daşlı gala
Çıngıllı daşlı gala
Korkıram yar gelmeye
Gözlerim yaşlı gala

غزل غزل

یکی بود یکی نبود یه عاشقی بود که یه روز بهم میگفت دوست داره  آخ که دوست داره هنوز

دلم یه دیوونه شده واست میازاره هنوز ، از دل دیوونه نترس آخ که دوست داره هنوز

 گفتی که باوفا بشم سهم من از وفا تویی سهم من از خودم تویی سهم من از خدا تویی

گفتی که دل تنگی نکن آخ مگه میشه نازنین حال پریشون منو ندیدی و بیا ببین

شب که میشه به عشق تو غزل غزل صدا میشم ، ترانه خونه قصه ی تموم عاشقا میشم

روزي روي تمام تخته سياه هاي با محبت شهر كه مهد نوازش كودكان دل پاك است نوشته بودم عشق . تمام تخته پاكن ها را جمع كرده بودم تا كسي اميد عشقم را از سينه ي سياه تخته پاك نكند سوسوي نگاهم  دستان گچي و سرد تنهايئم را مي گشت تا شايد گرده هاي از مهر بر زمين  نقش ببندد ولي چشمانم نيز به دنبال  بهانه اي بود تا باراني شود .  ولي آن روز كه بي صدا آمدي ، به احترام  قدم هايت گل هاي انتظار پرپر شدند  نوري بر دلم تابيد و از آن روز در افق نگاهت گم شده ام .

كاش برساحل رودي خاموش
عطر مرموز گياهي بودم
چو بر آنجا گذرت مي افتاد
به سرا پاي تو لب ميسودم
كاش چون ناي شبان مي خواندم
بنواي دل ديوانه ي تو
خفته برهودج مواج نسيم
مي گذشتم ز درخانه ي تو
كاش چون پرتو خورشيد بهار
سحر از پنجره مي تابيدم
ازپس پرده ي لرزان حرير
رنگ چشمان ترا مي ديدم

به شدت عجله داریم بزرگ شویم و بعد دلمان برای کودکی از دست رفته مان تنگ می شود. برای پول درآوردن خودمان را مریض می کنیم، بعد تمام پولمان را خرج می کنیم تا دوباره سالم شویم. آنقدر به آینده فکر می کنیم که اکنون را ندیده می گیریم و برای همین، نه اکنون را تجربه می کنیم و نه آینده را

" چون رود جاری باش "

تحقق بخشیدن به افسانه شخصی یگانه وظیفه ی آدمیان است. 

همه چیز تنها یک چیز است و  هنگامی که آرزوی چیزی را داری 

سراسر کیهان دست به دست هم می دهند تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی .

پائيز آمد .  بوي خاك باران خورده و رقص برگ هاي غروب  رنگ ، دستان گرم طبيعت را در دستان سرد سر نوشت رها مي كند مي توان صداي ناله ي درختان را شنيد كه با هر تازيانه باد در مقابل سر نوشت سر خم مي كند .

باز جاده ها در هوس مسافر صورت خود را با اشك باران مي شويند و نيمكت هاي كنار پياده رو چشمان خسته ي خود را زير سبكي برگ هاي آزاد پنهان مي كنند به راستي كه آزادي برگ و شيطنتش با باد هراس تنهايي را از دل عابر تنها مي زدايد . ولي اين حقيقت هميشه باقي است كه صداي خش خش برگهاي خشك زير عابر ، همان فرياد بي جان زندگي است .

ولي پائيز با باران و غروب و نواي بي فروغش باز زيباست . اين چه حسي است كه پائيز را شاعرانه ترين فصل مي سازد خزان اين بهار زرد رنگ در قاب گسترده پنجره چه زيبا جاي مي گيرد و من در پس شيشه به افق آنجايي كه درست آسمان و زمين به هم رسيده است نگاه مي كنم و به پروانه اي مي انديشم  كه در اين فصل مهربان به زندگي سلام كرد و بالهايش را بهاري رنگ كرده تا بوي پائيز دل نازنينش را غروب نكند .

 راهاي پيچ درپيچ و كوچه هاي تاريك و خموش فرداها با تو جاده آسماني مي شود . با تو مي توان رنگين كمان را بخش كرد ، با تو مي توان همسفر رود شد ، با تو مي توان كوچ را بهانه شيرين سفر كرد ، با تو مي توان پرواز كرد و از خاك دل كشيد ، با تو مي توان رنگ طلايي خورشيد را ديد و روزنه روزنه نور شد ، با تو مي توان تمام جدايي ها را پاك كرد و انشاي با هم بودن را از نو نوشت ، با تو مي توان شيطنت قاصدك ها را در بازي نسيم ديد ، با تو مي توان ذره ذره زندگي را احساس كرد .

                                                                                                             ۳۱/۰۶/۸۷

اگر عسل شيرين ترين خنده بر لب تو باشد ،

تو خود بايد شهد شادي باشي .

اگر نور روشن ترين پرتو نگاهت باشد ،

تو خود بايد خورشيد روشني بخش باشي.

اگر مهربانترين حرير نوازشگر دستان تو باشد ،

تو خود بايد بت ستايش باشي .

اگر اميد با تو بودن بالي باشد براي پرواز به سوي فردا،

تو خود بايد همان كيمياي زندگي باشي.

هر چه از تو مي خوانم و از تو مي نويسم باز همان

پايان به آغاز رسيده ام

وقتي كه در كنار سكوت ماه بركه ي كوچك تنهايي مهد ستاره هاي انتظارمي شود خيالم به سوي غريب ترين آشناي لحظه هايم پر مي كشد ، همان غريبه اي كه زيبايي ماه در انعكاس تبسمش نهفته است. آشناترين رهگذز زنگيم پروانه وار به سوي سكوتم لبخند زد و واژه ها رنگ بلور گرفت پس اي واپسين درياي محبت غروب را درياب كه به شكرانه تلالو چشمانت هر صبح سپيده ي اشتياق در جان زندگي روان است .

Hüsnünü gördükcə dilbər, ruzigarım xoş gecir

Vəslinə çatdıqca halim ey nigarım xoş gecir

Göstərəndə ol günəş simani hər dəm aşiqə

Hər iki aləm olar sanki baharım xoş gecir

Qaşların bənzər hilalə, surətün bədrə, gözəl

Bu hilalə, bədrə baxdıqca, mədarım xoş gecir

نظامی گنجوی

And olsun inan""

"آند اولسون اینان"

Hər gecəm oldu kədər, ğüssə fəlakət sənsiz

Hər nəfəs çəkdim hədər geddi o saət sənsiz

Sənin ol çəlb eliyən vəslinə and olsun inan

Hicrinə yandi canım yox daha taqət sənsiz

Başqa bir yari necə axtarım ey nazlı mələk

Bilirəm səndə dedin yox yara hacət sənsiz

Sən mənim qəlbimə hakim, sənə qul oldi könül

Sən əzizsən mən ucuz, bir heçəm afət sənsiz

Sən Nizamidən əgər arxayın olsanda könül

Gecə-gündüz arayıb olmadi rahət sənsiz

"نظامی گنجوی"

روزي كه ستاره ها باران را در زندگيم فراموش كرده بودند تو تنها ماهي بودي كه از خم كوچه ، هوس خيس شدن را به جان خريدي آن روز چترم بي بهانه به سويت ميشتافت درست مثل نگاه پر ازالتماس چكاوك تنها كه به زير نيلوفر آبي قايم است .روزها پي هم قطار كشيدند و من هنوز غرق در آخرين نگاهي بودم كه مسافرسفيد پوشم بر طنين آينه ها پاشيده و آن انتظاري كه گره ، كورزندگيم را به هم پيوند ميزد . سكوتت همان بادبادكي بود كه نا گفته سالها را به سويم فرياد مي زد و به  هر بهانه اي كودكانه به سويم ميشتافت .

اميد در زندگي بشر آنقدر اهميت دارد كه بال براي پرندگان .

                                                                             ويكتور هوگو 

روزها مثل بادبادكي در ميان دستان پر از شيطنت روزگار به سوي ابديت سرازير مي شوند بي آنكه لالايي سياه شب از ذهن كودكانه ام پاك شود . اما وقتي باران با تبسمش مهرباني را به غنچه آموخت نگاه تو اولين نوري بودي كه برق شيشه را آينه كرد . تا امروز همواره به اين مي انديشيدم كه روزها را با تو سپري كردم ولي اينك به يقين مي توان تو را در ذهن زندگي همسر سال ها خواند . دست به دست تو از رودخانه زندگي جاري شدن چه حكايت عجيبي است . من همواره اين تمناي قلبي را در محراب عبادت ستايش ميكنم و سال هاي سال فقط با تو مي توان خواند كه

                                                                                       تا شقايق هست زندگي بايد كرد .  

اگر برايت بنويسم واژه ها را كم خواهم آورد ، اگر برايت بخوانم سطرها را گم خواهد كرد ، چرا كه تو در كنج خاك و خيس خورده ام چون شمعي روشن همواره كعبه پروانه هاي عاشقي هستي كه طواف بر تن اشك ريزت را مي پرستند . چقدر زيبا ابهام خيالت ثانيه هاي خاكستري را شعله مي لرزاند و چه معصومانه نوازش دستانت گل يخ زده  بي مهري را در ميان سرزمين ترك خورده سكوت غرق در شبنم مي كند . به ياد روزي كه شعشعه لبخندت خورشيد را از طلوع شرمنده كرد من هر روز طلوع هنگام نقش چشمان مهربانت را در آسمان نيلي نقاشي مي كنم كه به ياد آوري دستاني در التماس نقشي از چشمانت همواره رو به آسمان است . وقتي سه تار گيتي نواخته مي شود من همان ترانه اي هستم كه در زمزمه زندگيت جاري است . كوچكترين فرازي كه بر كلك خيالم سواري مي كند همان خواهش با تو بودن است كه مرا بر آن مي دارد كه باز برايت بنويسم و باز برات بخوانم ، هر چند از واژه ها و سطرها نمي توان ترا احساس كرد .

به لاك پشت ها نگاه كنيد آنها فقط وقتي پيشرفت مي كنند

                                 كه سرشان را از لاك خود بيرون مي آورند .

بهجت آباد خاطیره سی

Behcət abad xatirəsi

Ulduz sayaraq gözləmişəm hər gecə yari

Gec gəlmədədir yar, yenə olmuş gecə yari

Gözlər asılı, yox nə garaltı, nə də bir səs

Batmış qulağim, gör nə döşurməkdədi dari

Bir guş ayığam! söyliyərək, gahdan əyildər

Gahdan onuda yel diyə lay-lay huş apari

Yatmış hamı, bir allah oyaqdır, daha bir mən

Məndən aşağı kimsə yox, ondan da yuxari

Qorxum budi yar gəlməyə, birdən yayıla sübh

Bağrim yarılar, sübhüm açılma, səni tari!

Daan ulduzi istər çıxa, göz yalvarı çıxma

O çıxmasada, ulduzumun yoxdı çıxarı

Gəlməz tanıram bəxtimi, indi ağarar sübh

Qaş bylə ağardıqca, dah baş da ağari

Eşqin ki qərarında vəfa olmayacaqmış

Bilməm ki təbyat niyə qoymuş bu qərari ?

Sanki xoruzun son bani, xəncərdi soxuldi

Synəmdə ürək varsa, kəsib gırdi damari

Rişxəndilə qırcandi səhər, söylədi: durma

Can qorxusi var eşqin, utuzdun bu qumari

Oldum qərə gun, ayrılali o sari teldən

Bunca qərə gunlərdi edən rəngimi sari

Göz yaşlari hər yerdən axarsa, məni tuşlar

Dəryayə baxar, bəllidi, çayların axari

Əz bəs məni yarpaq kimi hicranla saraldıb

Baxsan üzünə sanki qızıl guldi, qızari

Mehrab şəfəqdə özümi siçdədə gördüm

Qan içrə ğəmim yox, üzüm olsun sənə sari

Eşqi varıdi Şəhriyarın gülli-çiçəkli

Əfsus, qara yel əsdi, xəzan oldi bahari

استاد شهريار

فرود از كوه بسيار آسان تر از صعود آن است

اما زيباترين چشم اندازها را تنها از فراز قله مي توان ديد .

دانی از زندگی چه می خواهم من تو باشم .. تو .. پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو .. بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریایی ست کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین توفان کاش یارای گفتنم باشد

آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
                                                که همین دوست داشتن زیباست

                                                                                                                                                 فروغ فرخ زاد 

ديوانه بمانيد ولي مانند عاقلان رفتار كنيد ،

 خطر متفاوت بودن را بپذيريد

 اما بياموزيد كه بدون جلب توجه متفاوت باشيد

_{عشق‌ زندگی‌ است عشق‌ هرگز خطا نمی‌کند،}

_{و زندگی، تا زمانی‌ که‌ عشق‌ هست، به‌ خطا نمی‌رود.}

 _{در بنیانِ تمامی‌ مخلوقات، عشق‌ همچون‌ عطیه‌ی‌ برتر حاضر است}

_‌ 

_{زیرا هنگامی‌ که‌ هر چیز دیگری‌ به‌ پایان‌ می‌رسد، عشق‌ می‌ماند.}

                                                           _{عطیه برتر - پائولو کوئیلو}

در راهي كه آن را درست ميداني استقامت كن 

 اين همان چيزي است که خداوند از شما مي خواهد